Zeber Zebradiusz – POSZUKIWANIE BÙCZKI EMILKI

Zebradiusz spojrzał na tarczę zegara. Wybiła północ, co właśnie zaczęła oznajmiać kukułka.

Nagle ktoś mocno zapukał w okno.
To postawiło przyjaciół Zebradiusza na równe nogi.

– Kto tam? – Zapytał Piesek Pędziwiatr.
– To chyba jakiś ptak – zawtórował mu Złotouchy.

To Sowa Mądrosława – wykrzyknęła Mewa Śpiewaczka.

– Zebradiuszu – powiedziała Sowa.
– Słyszałam, że robisz z przyjaciółmi dobre rzeczy.

Potrzebuję Twojej pomocy! I to pilnie!
Sowa Mądrosława wpadła przez okno.
– Zaginęła Bùczka Emilka!”

Piesek Pędziwiatr, Złotouchy i Mewa Śpiewaczka zaniemówili.

– Poszła w kierunku Starego Lasu” – ciągnęła Sowa, a z jej głosu bił lęk.
Tam zgrôwają niebezpiecznoscë!

O tej porze grasuje Borowa Ciotka, a może i Czarownica!”

Malutczi Bùczka Emilka je w niebezpiecznoscë!

Zebradiusz uderzył kopytem o podłogę.
-Nie ma czasu! Pędziwiatrze, ty jesteś najszybszy – na skraj lasu!
Złotouchy, ty węsz ślad!
Mewo, ty wypatruj z góry!
Ja z Sową idę na zwiady.
No i ruszyli, by jak najszybciej odnaleźć Bùczkę Emilkę.

W Tej pomocy ferworze znaleźli się w ciemnym borze , gwiazdy, las ich oświetlały więc tak bardzo się nie bali.

Wtem drzewa zaczęły szeptać.

— Wracajcie… noc nie kocha gości… — ostrzegały liście.

Mewa Śpiewaczka krzyknęła:

— Widzę światło! Zielone, pulsujące!

Po chwili dotarli na polanę, na której unosiły się świetliste kule. Z ich środka wysunęła się postać Borowej Ciotki: wysoka, zrobiona z mchu i konarów.

— Szukacie małej Buczki? Oddam ją… jeśli rozwiążecie moją leśną zagadkę.

Zebradiusz spojrzał odważnie.

— Pytaj, Ciotko.

„Nie ma nóg,

a wędruje.

Nie ma ust,

a dużo mówi.

Nie ma serca,

a potrafi koić.

Co to takiego?”

Oczy Borowej Ciotki rozbłysły, gdy Zebradiusz zrobił krok naprzód.

— Echo — powiedział pewnym głosem.

— Wędruje po lesie bez nóg, powtarza nasze słowa bez ust…

A kiedy las jest cichy, potrafi uspokoić jak kołysanka.

To musi być echo.

— Mądrze prawisz, paskowany wędrowniku – powiedziała Borowa Ciotka.

— Echo jest głosem lasu. I tylko ci, którzy słyszą las sercem, potrafią to odgadnąć.

Na środku polany, na miękkim mchu, siedziała Buczka Emilka.

na głowie miała wianek z paproci – pewnie „prezent” od Borowej Ciotki.

— Emilko! — Piesek Pędziwiatr pobiegł do niej pierwszy.

— Myśleliśmy, że wpadłaś w poważne tarapaty!

— Ale ja tylko… poszłam zobaczyć to zielone światełko… — powiedziała Emilka, lekko zawstydzona.

— Ono mnie zawołało.

— Las czasem woła tych, którzy mają w sobie ciekawość — rzekła Borowa Ciotka.

— Ale nocą wzywa też cienie, więc lepiej nie chodzić samej.

Sowa Mądrosława ukłoniła się nisko.

— Dziękujemy ci, Ciotko, że nic jej się nie stało. 

— Wracajcie szybko do domu. Noc dopiero się zaczyna, a nie wszystkie istoty są tak łagodne jak ja.

Wracamy – powiedział stanowczo Zeber.

Sowa Mądrosława zamyśliła się i rzekła:

Kochani, ta przygoda nauczyła nas, że Ciekawość jest piękna, ale bezpieczeństwo, zawsze musi być na pierwszym miejscu!
Nie bójmy się działać, gdy ktoś potrzebuje pomocy.

KONIEC

Za pomysły w tworzeniu tej przygody dziękujemy Naszym Słuchaczom:

Andrzej (Warszawa)
Marta wraz z Córką Nikolą (Osowo Lęborskie)
Paweł (Wędkowy)
Wojtek „Wolf” (Łężyce)
Wojtek (Lipusz)

Tekst: Kasia Sudoł
Ilustracja: Angelika Kummer