Mroźne, zimowe sÅ‚oÅ„ce rzucaÅ‚o blade Å›wiatÅ‚o na zaÅ›nieżonÄ… PolanÄ™. Zeber Zebradiusz wÅ‚aÅ›nie organizowaÅ‚ zimowe zapasy, gdy nagle staÅ‚o siÄ™ coÅ› dziwnego – jego kosz z suszonymi owocami poszybowaÅ‚ w górÄ™ i... po prostu zniknÄ…Å‚!
SÅUCHAJ: Tajemnica Åysego Jeża 11/02 - Zeber Zebradiusz
— SÅ‚yszÄ™ chrupanie... ale to chyba nie mróz! — pisnÄ…Å‚ ZajÄ…c ZÅ‚otouchy.
Wtedy powietrze zadrgaÅ‚o. Obok Zebera pojawiÅ‚ siÄ™ Kameleon Leon. Jego skóra powoli przybieraÅ‚a biaÅ‚o-niebieskie barwy, idealnie wtapiajÄ…c siÄ™ w Å›nieżny krajobraz.
— Ahhh, przepraszam — szepnÄ…Å‚ Leon. — Jestem tak nieÅ›miaÅ‚y, że stajÄ™ siÄ™ niewidzialny, gdy widzÄ™ kogoÅ› nowego.
Nagle zza zamarzniÄ™tego cypla, z wielkim hukiem, wyÅ‚oniÅ‚a siÄ™ metalowa Å‚ódź podwodna „KieÅ‚”. Sunęła po lodzie niczym olbrzymie sanki, a na jej pokÅ‚adzie staÅ‚ Mors Onufry, ocierajÄ…c zmrożone wÄ…sy.
— Na wszystkie meduzy! — ryknÄ…Å‚ kapitan. — WpadliÅ›my na ukryty lodowiec! „KieÅ‚” ma pÄ™kniÄ™cie na dnie!
Z lasu, niczym pocisk, wytoczyła się twarda, metalowa kula. Z głośnym trzaskiem rozwinął się z niej Pancernik Andrzej w zaparowanych goglach.
— Spokojnie, kapitanie. Fachowiec na miejscu — odparÅ‚, wyciÄ…gajÄ…c miniaturowÄ… spawarkÄ™. — Ale w tej Å›nieżnej zamieci nic nie widzÄ™! Nie trafiÄ™ spawem w dziurÄ™!
— Leon, teraz ty! — zawoÅ‚aÅ‚ Zeber. — Pokaż nam swojÄ… moc!
Leon Kameleon wziÄ…Å‚ gÅ‚Ä™boki oddech, a jego skóra rozbÅ‚ysÅ‚a jaskrawym, pomaraÅ„czowym Å›wiatÅ‚em, rozÅ›wietlajÄ…c caÅ‚Ä… okolicÄ™.
— Teraz to co innego! — ucieszyÅ‚ siÄ™ Andrzej.
PosypaÅ‚y siÄ™ iskry i po chwili „KieÅ‚” byÅ‚ znów szczelny. CaÅ‚Ä… akcjÄ™ z gaÅ‚Ä™zi pokrytej szronem obserwowaÅ‚a Sowa MÄ…drosÅ‚awa.
„Widzicie? Gdyby nie nieÅ›miaÅ‚e ciepÅ‚o Leona, odwaga Andrzeja na nic by siÄ™ nie przydaÅ‚a. PamiÄ™tajcie: to, co w was inne i ukryte, bywa najcenniejszym narzÄ™dziem.”
W mroźnym powietrzu zapadÅ‚a cisza, którÄ… przerwaÅ‚ ruch za Å›nieżnÄ… skarpÄ…. WychyliÅ‚a siÄ™ stamtÄ…d maÅ‚a, trzÄ™sÄ…ca siÄ™ postać o zupeÅ‚nie gÅ‚adkiej skórze.
— Patrzcie, jaka wielka, zmarzniÄ™ta mysz! — zawoÅ‚aÅ‚ zaskoczony Pancernik Andrzej.
Postać wyprostowaÅ‚a siÄ™ dumnie, choć zÄ™by dzwoniÅ‚y jej z zimna: — Nie jestem mysz, tylko jeż, tylko jestem Å‚ysy — odparÅ‚ Jeż Jerzy.
Zeber Zebradiusz aż parsknął śmiechem, ale Sowa Mądrosława natychmiast skarciła ich surowym spojrzeniem:
— Czë Wa tak chùtkò zabãdzëlë czegò jô Was ùczëÅ‚am? — zapytaÅ‚a. — WyglÄ…d to tylko okÅ‚adka książki. OdrzucajÄ…c kogoÅ› za to, jak wyglÄ…da, tracisz szansÄ™ na poznanie przyjaciela.
Mors Onufry, zawstydzony, natychmiast otworzyÅ‚ wÅ‚az: — Na mrożone krewetki! Wskakuj do Å›rodka na gorÄ…cÄ… herbatÄ™ z cytrynÄ…. I nie gniewaj siÄ™ na nas!
Wszyscy skryli siÄ™ w ciepÅ‚ym wnÄ™trzu „KÅ‚a”, zostawiajÄ…c mróz za grubymi Å›cianami i wspólnie czekajÄ…c na nadejÅ›cie wiosny.
DziÄ™kujemy naszym SÅ‚uchaczom za wspaniaÅ‚e pomysÅ‚y: Jakub z Rumi, Wojtek (Volff) z Åężyc, Tomek z LÄ™borka, PaweÅ‚ z Brus.
Realizacja: tekst: Kasia Sudoł, produkcja dźwiękowa: Jacek Hoduń, ilustracja: Angelika Kummer
Podobała Ci się ta historia? Napisz w komentarzu, co powinno spotkać Zebra Zebradiusza w przyszłą środę!