O dwudziestu latach ratowania pamięci zabetonowanej w piaskach cypla oraz o drodze od ruin do europejskiego symbolu

Dwie dekady temu w schronach zamiast eksponatów składowano warzywa, a jedynymi gośćmi byli złomiarze i rozrastający się las. To spojrzenie wstecz na czas, w którym grupa zapaleńców udowodniła, że konsekwencja i pasja potrafią zmienić niszczejący beton w żywą lekcję tożsamości.

Z tej rozmowy dowiesz się:

• Jak podsumować dwadzieścia lat walki o historię – o bilansie zysków, strat i emocji towarzyszących budowaniu muzeum od absolutnego zera.
• Dlaczego „nie da się” było tylko początkiem drogi – o determinacji pierwszych twórców, którzy wbrew sceptycyzmowi stworzyli helski kompleks.
• Co zmienia się w relacji z historią po dwóch dekadach – o tym, czy po latach spędzonych w bunkrach miejsce to wciąż potrafi zachwycać tak samo jak na początku.
• Jaką cenę płaci się za niezależność – o wartości budowania instytucji opartej na społecznym etosie, a nie wyłącznie na urzędowych dotacjach.
• Czy jubileusz to czas na marzenia o przyszłości – o tym, czego potrzeba muzealnikom, by helskie dziedzictwo przetrwało kolejne pokolenia.

Dwadzieścia lat to w skali historii jedynie mgnienie, ale dla helskich schronów to czas, w którym odzyskały prawo do godnego milczenia.

Audycja: Rozmowa Na Widnikù Kaszëbë
Rozmawiali: M. Józefowicz, K. Janczewska
Emisja: 20.04.2026